STRESZCZENIE
Strony z opracowaniem: | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
|
|
AKT IBabcia, Edek i Eugeniusz grają w karty. Eugeniusz jąka się, Edek popija piwo. Szukają rymu do słowa „Ryp” w odniesieniu do karcianego ruchu. Wchodzi Młody człowiek, czyli Artur i pyta, „co się tu dzieje”. Pyta, kim jest Edek, a ten wstaje i chce opuścić towarzystwo. Babcia go zatrzymuje. Artur go wygania, Edek narzeka, że mogli nie grać. Eugeniusz mówi, iż to babcie chciała grać. Edek idzie w stronę drzwi i wyciąga spod pachy Arturowi jedną z książek. Artur awanturuje się i krzyczy na babcię. Edek ogląda książkę, Artur goni babcię. Eugeniusz tłumaczy, że babcia miała ochotę zagrać w karty. Chłopak odsłania wnękę, gdzie stoi katafalk i każe babci wejść na niego za karę, natomiast wcześniej Eugeniuszowi zakłada na głowę klatkę od ptaków bez dna. Babcia nie chce wejść na katafalk, ale pomaga jej wejść Eugeniusz. Artur szuka zapałek. Dostaje je od Edka, który wertuje wciąż książkę Artura. Jest to książka z anatomii, bo Artur studiuje medycynę. Eugenia też chce zobaczyć książkę, a szczególnie fotografie, ale Artur krzyczy do niej „Leżeć!”. Artur po raz pierwszy mówi o świecie, w którym żyją, że on nie może tak żyć.Wchodzi Eleonora. Eugeniusz skarży się Eleonorze na Artura, który kazał babci leżeć na katafalku. Bo zdaniem Artura babcia przekracza granice. Wita się z Edkiem. Artur nie widział, że oni się znają. Artur chyba oszaleje, bo po powrocie do domu zastaje jakiegoś podejrzanego typa, chaos, dwuznaczne stosunki i nie może tego znieść. Matka radzi mu coś zjeść. On nie chce jeść, chce zapanować nad sytuacją. Eleonora przyznaje się, iż sypia z Edkiem od czasu do czasu. Edek rozkłada i przegląda plansze anatomiczne. Eleonora pod pretekstem przyniesienia synowi czegoś do zjedzenia, wychodzi. Eugeniusz prosi, aby Artur pozwolił mu zdjąć klatkę z głowy. Ten zgadza się, „bo teraz to i tak wszystko jedno”. Eugeniusz zdejmuje jarzmo. Babcia narzeka na to, że katafalk za twardy. Eugeniusz wraca do tego, co powiedziała matka. Zdaje sobie sprawę, iż mogło Artura to zaszokować. Jego zdaniem życie należy brać takie, jakie ono jest. Edek ma swoje zalety, a Eleonora już nie jest pierwszej młodości. Kiedy była młoda, zanim pojawił się Stomil. Pyta, co Artur zamierza zrobić z Edkiem. Charakteryzuje go jako wredną postać, o brudnych paznokciach i pewnie oszust karciany, nie myje zębów, nie czyści butów. Namawia chłopca, aby zrobił porządek z nim. Chociaż po pysku by mu się należało, nie zaszkodzi. |
|